Kilka słów o marcu między magnolią a wisienką

Żegnam marzec dziękując, że zabrał rutynę i przyniósł lepsze dni, cieplejszy wiatr, kilka słów więcej. Więcej słońca, dłuższy dzień. Powrót włóczykija i sen podróżnika.
Za to, że wydobył kilka momentów złości późną nocą i trzy linijki spokoju nad ranem. Wiele słów, mało treści. Garstkę spokoju między słowami. Cieszę się najbardziej z wydobywania, wyrzucania, z przeciągu, bo z bolącym miejscem w sobie jest źle. I, że zieleni się wokół, Tam, na górze wciąż przewijają się czarne chmury, grożą śniegiem. Ale z ostatnich podniebnych wizyt wiem, że gdy tu, na ziemi jest nijak, tam, nad chmurami odbywają się, niczym w studyjnym kinie, prywatne zachody Słońca. Byłam, widziałam, sfotografowałam ;) tak a la 3 x v. 

Dawno nie byłam w tylu parkach, i nie spędziłam tylu godzin przed monitorem. Miesiąc był bardzo intensywny, na pewno po bandzie, co jeszcze do mnie nie dociera. Egzamin z zadań specjalnych zdany, ten drugi pewnie nie. Stan satori to to nie jest, ale równowaga już bliżej niż dalej. Wciąż zasypiam i budzę się na słowach. Czekam na wiatr co rozgoni ciemne, skłębione zasłony...

Kilka niebywałych spotkań, zbiegów okoliczności, miejsc. Tych z serii:

"los /albo ten przeczytany jako las :) / wie czasem kogo ze sobą zetknąć, 

choćby po to, żeby spotkanie stało się dla nas olśnieniem" 

z Julii Hartwig... 

Tak właśnie. Niezwykłe, wiem... . Przyciągnięte myślami, kadrem skrawka nieba w pewne lipcowe niedzielne popołudnie, tęsknotą za światłem, za przebudzeniem, ruchem firanki w otwartym oknie, słowem do wnętrza. 

Tak jak z tego wiersza:

Ta jedna chwila dziwnego olśnienia

kiedy ktoś nagle wydaje się piękny

bliski od razu jak dom kasztan w parku

łza w pocałunku

taki swój na co dzień

jakbyś mył włosy z nim w jednym rumianku

ta jedna chwila co spada jak ogień

nie chciej zatrzymać

rozejdą się drogi -

samotność łączy ciała a dusze cierpienie

ta jedna chwila

nie potrzeba więcej

to co raz tylko - zostaje najdłużej

"Spotkanie" ks. Jan Twardowski

Nieprzemijające, choć chwile, nieulotne jak piękno magnolii, która już kwitnie 

i kwiatów wisienki, która już wkrótce. Co roku 11. kwietnia fotografowałam tę rosnącą tuż przed drzwiami do starego mieszkania. Bardzo na nią czekam. W tym roku będzie mały poślizg. Po mojej stronie. Wisienka, mam nadzieję, przybędzie o czasie. Ta codzienna trwa bez pór roku i zapowiedzi, ulatniając się na moment albo dwa, by powrócić ze zdwojoną mocą i dać nam po głowie. Ale spokojnie. Na podsumowanie tej meteorologicznej notki powiem, że czas nas uczy pogody.